เรียนญี่ปุ่นวันแรกด้วยความหวาดหวั่น

กลัวเจออาจารย์น่าเบื่อแล้วจะขาดใจตายไปซะก่อน

มาถึงก้อรีบซื้อหนังสือ

แต่แล้วไง วันนี้ดันไม่ใช้หนังสือเลย เซ็ง

ได้เรียนกะเซนเซแจปก่อน ชื่อ...ไรว่ะ?

โฮริคุจิ ยูคิ เหมือนแม่บ้านดี แต่สอนโอเค

แต่ประเด็นหลักมันอยู่ที่อาจารย์ไทยไง

เป็นผู้หญิงชื่ออะไรไม่รุ้

แต่เป็นผู้หญิงที่กะตือรือร้นที่สุดในโลกแล้ว

วันนี้หมดแรงเพราะอาจารย์ให้ออกเสียงตลอดเวลา

za zu ze zo ออกแค่นี้แหละ แต่พูดล้านรอบได้

เพิ่งรู้ว่าคะแนนสอบท้อปมันอยู่ที่เก้าสิบแปด

ทำไมไม่เอาเต็มไปเลยค่ะ? กรูได้แค่แปดสิบห้าเอง

หงุดหงิด อย่าให้กรูได้อ่านหนังสือบ้างนะ

แต่ก้อไม่เป็นไร ได้คะแนนเยอะกว่าจ๋าก้อพอ

เยอะกว่าแค่คะแนนเดียวก้อพอใจ

จ๋าแม่งคะแนนเกินกว่ากรูตลอด

พอเริ่มคุยกะหลายคน ก้อได้มุมมองใหม่

แต่เรายังเชื่อในด้านที่เราได้รับ

เรายังเชื่อในความรู้สึกของตัวเอง

ไม่รู้ดิ เราเป็นคนเชื่อในตัวเองสูงมั้ง

ก้อลองดู ชีวิตมันคือการเสี่ยงตาย

ถึงแม้หลายอย่างจะทำให้รู้สึกไขว่เขว่ไปบ้าง

แต่พอนึกอีกที ก้อเหลือแค่ความรู้สึกที่ว่า "แล้วไง? "